نگاهي به تاريخچه شعردرماني
شعردرماني هنر معناگرا
درمانگر
نويسنده: آمنه فرخي

امروزه، شعردرماني poetry therapy يكي از شاخه‌هاي هنر معناگرا شمرده مي‌شود. قدمت اين رشته، به بلنداي اولين سروده‌ها و آهنگ‌هاي قبيله‌هاي بدوي در كنار آتش است. زماني كه شعر و آهنگ به عنوان شفا و درمان براي بيماري‌هاي روح و جسم آدمي استفاده مي‌شد. در اسطوره‌ها و افسانه‌هاي يونان نيز، بارها به اين نكته اشاره شده است. در يكي از اين افسانه‌ها، خداي دريا به يكي از فرزندانش، پابتوس، مي‌گويد: كلام، شفابخش بيماري‌هاي روحي است.
امروزه نيز واژه «كلام» در علم روان‌شناسي جايگاه ويژه‌اي دارد. واژه روان‌شناسي spycology از دو بخش psyche به معناي روان و logos به معناي كلام، تشكيل شده است. در حقيقت شفابخشي در اين علم، از تقابل و هماهنگي دو بخش روان و كلام حاصل مي‌گردد.
بهره‌مندي از اين ايده، قدرت شفابخش كلام و آواز، براي اولين بار در بيمارستان «پنسيلوانيا» در آمريكا صورت گرفت. متخصصان اين بيمارستان، از شعردرماني براي درمان بيماران ذهني – روحي خود استفاده مي‌كردند. بنجامين فرانكلين يكي از متخصصان اين بيمارستان در سال ١٧٥١ از روش‌هاي درماني مانند شعرخواني، سرودن شعر و آوازخواني براي درمان بيماران خود استفاده مي‌كرد. او حتي آثار خلق شده بيماران خود را در نشريه‌اي در همان سال به چاپ مي‌رسانيد.