ترجمه: آزاده تویسركانی

سبز، رنگ طبیعت است. رنگ نرمی و لطافت ساقه‌های ترد و نازك گیاهان. رنگ جوانه‌های نوخاسته، سبز، روح خسته و شهرزده انسان را مجذوب و مسحور خود می‌كند و با نرمی هنرمندانه خود، دیدگان را نوازش و استراحت می‌دهد.
سبز طبیعت، انسان را از كشش‌ها و تنش‌های روحی و جسمانی رهایی می‌بخشد و بازگشتی شیرین است به دوران خوش كودكی. زوایای كودكانه روح، بی‌تجربه‌گی، پاكی و معصومیت را به مدد این رنگ آرام، می‌توان دوباره حس كرد.
سبز، سمبل امید، طبیعت و آرامش است. سبز، رنگ توجه به محیط ‌زیست، هارمونی، تعادل، طبیعت، ‌رشد، شفا، اطمینان، امنیت، آرامش، ترغیب، تشویق، اعتماد، همدردی، نجات، امنیت، حفاظت، وابستگی و دل‌بستگی است. در دین اسلام و یهود، رنگ سبز، سمبل مهربانی است، به‌خصوص در دین اسلام این رنگ، رنگ پیامبر اسلام(ص)، ائمه معصومین(ع) و نوادگان آنان است، به گونه‌ای كه در قدیم، بسیاری از نوادگان ائمه هدی(ع)، شال سبزی به كمر می‌بستند و بدین ترتیب از دیگران جدا می‌شدند.

سبز، رنگ بهار و جوانی است. این رنگ، تداعی كننده طبیعت است و انبوه ‌رستنی‌ها و جامه گیاهی‌ای كه زمین بر تن می‌كند. سبز، رنگ امید است. به‌معنای زندگی ا‌ست و رشد و شروع دوباره و تغذیه را در ذهن، تداعی می‌كند.
نخستین جوانه‌های سبز طبیعت در آغاز سال نو، در بسیاری از انسان‌ها، نیروهای جدید زندگی و امید را بیدار می‌كند. حضور این جوانه‌های نوخاسته، به‌معنای آن است كه روزهای تاریك و گرفته زمستان‌های سخت و سرد گذشته است و امید به گرما و روزهای نورانی، در دل‌ها زنده می‌شود.
در برخی فرهنگ‌ها و ملل، رنگ سبز ممكن است بار منفی داشته باشد. در چنین شرایطی، سبز، رنگ رشك و حسد، نفرت از خود، خست، لئامت، بی‌رؤیایی، سردی عاطفی و احساسی است. صورتك‌هایی كه به رنگ سبز هستند و در نامه‌های الكترونیكی و گفت‌و‌گوهای اینترنتی كاربرد دارند، نشان‌دهنده آن است كه فردی كه این صورتك را آورده، از چیزی حالش بد شده است و در حقیقت حالش به هم می‌خورد.
در برخی افسانه‌ها، رنگ سبز، رنگ اژدهای خطرناك و آتش‌زایی است كه سرزمین‌ها را نابود می‌كند، چهارپایان را در مراتع می‌درد، انسان‌ها را می‌كشد و می‌خواهد تا مالك دوشیزگان باشد و آنان را بفریبد و اغوا كند. این حیوان خطرناك و شكست‌ناپذیر كه لاك‌های محافظ زخم‌ناپذیری دارد، اغلب به رنگ سبز تصویر می‌شود.
در برخی ملل نیز رنگ سبز، نشان دهنده حیوان سمی و یا غذای آغشته به زهر است. بنابراین همیشه هم رنگ سبز با خود معنای صلح و آرامش را به‌همراه ندارد.
این اصطلاح عامیانه كه او هنوز كال است و سبزی كه در ذهن تداعی می‌شود، نشان از خامی و بی‌تجربگی فرد دارد.

تیپ روان‌شناسی سبز
سبزها، انسان‌هایی محافظه‌كار، آرام، قابل اعتماد، ثابت‌قدم، مقاوم و پایدار هستند. آنان برای رسیدن به هدف‌، پشتكار زیادی دارند و می‌توانند مقاصد و نیات خود را با تلاشی چشمگیر دنبال كنند. نیروی اراده قوی، ترقی و جاه‌طلبی فوق‌العاده این انسان‌ها می‌تواند در نگاه نخست، به خودمحوری تعبیر شود. از شاخصه‌های شخصیتی انسان‌های سبز، تلاش وجد و جهد آنان برای به رسمیت شناخته شدن و پیشرفت، به‌ویژه پیشرفت شغلی است. هدف آنان تا حد امكان دستیابی به یك جایگاه ممتاز و متعالی در شغل و اجتماع است. آنها برای رسیدن به امنیت مالی و دارایی‌ها و املاك مادی، جد و جهد زیادی می‌كنند. این انسان‌ها، لبریز از عشق، محبت، علاقه و تفاهم هستند. مردم غالباً به سرعت دلبسته آنها می‌شوند.
سبزها بسیار خوب با گل و گیاه، كنار می‌آیند و عاشق طبیعت و آب هستند.
انسان سبز، درون‌گراست. از نظر روحی و ذهنی می‌توان او را انسانی محكم ارزیابی كرد. آنان، خلق و خوی متعادلی دارند. انسان‌های دیگر با كمال اطمینان و اعتماد سفره دل خود را پیش روی آنان می‌گشایند؛ چرا كه این انسان‌ها، شنوندگان بسیار قابلی هستند و معمولاً خیلی زود احساساتی می‌شوند.
این تیپ، همواره به دنبال جایگاهی مستحكم است تا بتواند از آنجا با اطمینان چشم‌اندازی به همه‌جا داشته باشد و وقایع پیرامون خود را به‌دقت مشاهده و بررسی كند. تیپ سبز، معمولاً قادر نیست جریان یك كار را از ابتدا تا انتها به‌صورت كامل و بی‌نقص، پیش‌بینی كند و از این‌رو همواره ناراضی است. او خانواده‌دوست است و به كودكان و حیوانات علاقه زیادی دارد.
كسی كه رنگ سبز را رنگ مورد علاقه خود می‌داند. بلندپروازی و غیرت از جمله خصوصیات اخلاقی تیپ سبز است. تیپ سبز، سرشار از عشق، مهربانی و نیكی است.
انسان‌های سبز، به طبیعت بسیار عشق می‌ورزند و در برابر طبیعت، قدرت درك بالایی دارند. كشاورزی، باغبانی، باغداری، و زندگی در دامان طبیعت، از علایق آنان است. وقتی، دیگران بی‌ملاحظه با طبیعت رفتار می‌كنند و آن را خراب و یا آلوده می‌كنند، سبزها بسیار آزرده می‌شوند. بی‌دلیل نیست كه «حزب طرفدار محیط زیست آلمان»، نام خود را «حزب سبز» گذارده است.
انسان سبز، فطرت آرامی دارد. در میان سبزها، مربیان امور تربیتی بسیار وجود دارند كه به‌خوبی می‌توانند در روح و قلب كودكان نفوذ كنند و بسیار خوب، منظور و مقصود خود را به آنان بفهمانند. كودكان، تحت تعلیم و تربیت این مربیان، با علاقه درس می‌خوانند، سازگارترند و كیفیت آموزشی آنها بسیار بالاست.
او موسیقی رمانتیك و كلاسیك، با صدای آرام را بر تمام موسیقی‌های دیگر ترجیح می‌دهد.

سبز در طبیعت
سبز، اصلی‌‌ترین رنگ طبیعت است. جنگل‌ها، مراتع، مزارع و كوه‌های جنگل‌دار، بیشه‌ها، درختچه‌ها و بوته‌ها، درختان، برگ‌ها، علف‌ها و غیره همگی به رنگ سبز هستند.
در میان حیوانات، حشرات و كرم‌ها بیشتر با این رنگ دیده می‌شوند. بسیاری از سنگ‌ها، كانی‌ها و جواهرات نیز به رنگ سبز هستند كه از میان آنها می‌توان به زمرد سبز اشاره كرد.
رنگ خون برخی از حیوانات و رنگ چشم برخی از انسان‌ها نیز سبزرنگ است.
سبز، رنگ نیتروژن (گاز ازت) است كه سهم عمده و مهمی در اتمسفر اطراف ما دارد. این ماده در طبیعت در سلول‌های بافت‌ها و عضلات وجود دارد و برای استخوان‌سازی به‌كار می‌رود.
در طبیعت، كلروفیل سبز كه در زبان فارسی به آن سبزینه گفته می‌شود، در برگ‌های گیاهان برای تولید اكسیژن مورد نیاز برای حیات وجود دارد.
سبز، همچنین رنگ صفرا نیز هست.
در میان میوه‌ها و سبزیجات، رنگ سبز به فراوانی دیده می‌شود: خیار، برخی انگورها، كاهو، انواع سبزی‌ها، برخی از انواع سیب‌ها و بسیاری خوردنی‌های دیگر به رنگ سبز هستند.

انواع رنگ سبز
از انواع رنگ سبز می‌توان به سبز سیدی، مغزپسته‌ای، یشمی، لجنی، ماشی، صنعتی، نخودی، زیتونی، انگوری، چمنی، سبز تیره و روشن، سبز متمایل به فیروزه‌ای، سبز متمایل به زرد، سبز متمایل به آبی اشاره كرد.

تأثیرات شفابخش رنگ سبز:
رنگ سبز روشن، شفابخش روح خسته انسان است. سبز روشن، به افرادی كه خود را پیر و از پاافتاده، سركوب شده، خسته و ناتوان احساس می‌كنند، به رفع و یا كاهش این احساسات ناخوشایند، كمك شایانی می‌كند.
نور سبز، بافت مخاطی را تمیز می‌كند و به ترشح بیشتر تر و ترمیم وا می‌دارد. رنگ سبز، فعالیت سیستم عصبی خودكار را كم می‌كند. در محیط سبز، به‌نظر می‌رسد كه زمان با سرعت بیشتر می‌گذرد. سبز متمایل به آبی، بر بیماری‌های كبدی تأثیر مثبتی دارد. امید، رضایت، خرسندی، آرامش، اطمینان، اعتماد، تجمل، خوش‌بینی، دوام، استحكام، مقاومت، از جمله احساساتی است كه رنگ سبز در انسان برمی‌انگیزاند.
سبز متمایل به آبی، در درمان زكام به كار می‌رود و تأثیری آرامش‌بخش دارد. سبز، اعتماد و اطمینان را جلب می‌كند. انسان‌های آرام، خونسرد و درون‌گرا، رنگ سبز را بسیار دوست دارند از این‌رو، در رنگ‌درمانی برای انسان‌هایی كه به‌راحتی غلیان می‌كنند و سودایی مزاجند، رنگ سبز به كار برده می‌شود تا به آنان كمك كند كه نیروهای كنترل نشده خود را بهتر مهار كنند.
افرادی كه چست و چالاك و فرز هستند، رنگ سبز، به‌ویژه سبز تیره را رنگ مورد علاقه خود نمی‌دانند، اگر هم سبز را دوست داشته باشند، پس از مدت كوتاهی، به‌سوی رنگ‌های دیگری نظیر زرد و نارنجی، تغییر موضع می‌دهند. خردسالان، جوانان و افرادی كه بیش از حد پرنشاط و چالاك‌اند، از رنگ سبز، كمتر به مثابه رنگ مورد علاقه خود یاد می‌كنند. آنها اغلب، رنگ قرمز و تن‌های آن و نیز رنگ نارنجی را بر رنگ‌های دیگر ترجیح می‌دهند. اما این امر، با بالا رفتن سن و زمانی‌كه نشاط و حال و هوای روحی فرد، به‌دلایل گوناگون، رو به افول می‌گذارد، می‌تواند تغییر كند.
روان‌شناسان رنگ و درمان‌گران، رنگ سبز را جایی به كار می‌برند كه بخواهند تأثیر سردكننده، ملایم‌كننده و آرامش‌بخش داشته باشد. كسانی كه از نظر فیزیكی، خسته و از توان افتاده‌اند و افرادی كه از نظر عصبی مدام در استرس قرار دارند، ترجیحاً با این رنگ، درمان می‌گردند. این رنگ، قلب و سیستم عصبی را تحت تأثیر آرامش‌بخش خود قرار می‌دهد. سبز، می‌تواند با شل كردن رگ‌ها، آنها را گشاد كند و این‌گونه سبب پایین آمدن فشار خون شود.
رنگ سبز، محرك فعالیت‌های فكری است. با رنگ سبز، می‌توان بسیاری از بیمار‌ی‌ها و عوارض آنها را درمان كرد. یبوست‌های حاد، سرماخوردگی، خستگی‌های عصبی و روانی، بی‌خوابی، تحریك‌پذیری، هیجان‌‌زدگی بیش از حد و دردهای عصبی، بیماری‌های قلبی، زخم‌ها، آسم، برونشیت، نوعی بیماری‌های آلرژیك، قولنج‌ها، سیاه‌زخم‌، كوفتگی‌ها، ضرب‌دیدگی‌ها، خونریزی‌، و بسیاری دیگر از بیماری‌ها را رنگ‌درمان‌گران، با رنگ سبز درمان می‌كنند.
برخی از درمان‌گران، سبز را همچنین به‌عنوان داروی مقوی باء (نیروها و غرایز جنسی) نیز می‌شناسند. رنگ سبز، به تمدد اعصاب كمك می‌كند. تابش نور سبز برای چشمان افرادی كه مدت زیادی مقابل كامپیوتر می‌نشینند، زیاد تلویزیون تماشا می‌كنند، بسیار مطالعه می‌كنند و یا زیاد می‌نویسند، بسیار مفید است. بهتر است كه گهگاه میان كار استراحت‌هایی در نظر گرفته شود و در صورت امكان، به سبزی طبیعت نگاه كنند. رنگ سبز، به ساخت ویتامین ١B كمك می‌كند. سنگ‌ها و التهاب‌های صفراوی دردناك، با رنگ سبز درمان می‌شوند. التهاب‌های دردناك گوش و لثه با استفاده از این شیوه درمانی، كاهش می‌یابد.
رنگ سبز، بالابرنده احساسات است و بر غده هیپوفیز نیز تأثیر مثبتی دارد. این رنگ، فعالیت‌های بدن را هماهنگ و متعادل می‌كند.
سبز، خاصیت گندزدایی دارد و مانع از مضمحل شدن، گندیدن و از هم متلاشی شدن (به‌خصوص درباره اجساد و لاشه‌ها) می‌شود و میكروب‌ها و باكتری‌ها را از میان می‌برد. از این‌رو، دیوارهای اتاق‌های عمل و لباس پزشكان و پرستاران به‌هنگام عمل جراحی، به رنگ سبز است.
استفاده از رنگ سبز صنعتی در مدارس، دانش‌آموزان را در جهت رفتارهای مناسب هدایت می‌كند. استفاده از مانتوهای متمایل به تیره مثل سبز یشمی، برای دختران بسیار مناسب است، چرا كه این رنگ، طول موج كوتاهی دارد و آسیب‌زا، خسته‌كننده و رخوت‌آور نیست.
در آزمایش‌های نوری، گیاهان بی‌شماری با تابش پرتوی سبز رنگ، در مقایسه با رنگ‌های دیگر رشد بهتر و سریع‌تری داشتند. ولی با این‌حال زودتر پژمرده می‌شدند.

تأثیرات منفی و موارد منع استفاده از رنگ سبز
گرچه رنگ سبز یك رنگ درمانی خنثی است، اما بر روح و روان همه انسان‌ها، تأثیر مشابهی نمی‌گذارد. رنگ سبز یا زرد، بسیاری از انسان‌ها را عصبی و ناآرام می‌كند. تأثیر طولانی‌مدت رنگ سبز در بسیاری از انسان‌ها، نوعی حالت كسالت و رخوت ایجاد می‌كند.

سبز متمایل به زرد
رنگ نخستین جوانه‌های نورسیده درختان، معمولاً سبز روشن است. این رنگ، سرزندگی و عشق به آزادی را در انسان برمی‌انگیزاند. در برخی موارد نیز می‌تواند به بی‌احتیاطی، سهل‌انگاری، سبك‌سری، تكبر و خودنمایی منجر شود. سبز متمایل به زرد، انسان را از غم، تفكر، احساس گناه و تقصیر درباره اتفاقاتی كه مدت زیادی ا‌ز آن گذشته است، رهایی می‌بخشد.